Lekker belangrijk lullo’s!

Er zijn twee “heren” die denken dat mijn blogs over Tabo Tax/Tabo Batterman ideaal zijn om hun burenruzie uit te vechten. Blijkbaar zijn ze of allebei buren van Tabo Batterman, of is de een buurman van Tabo Batterman en de ander weer daar de buurman van,  of zijn ze allebei gewoon nep-accounts die hun zegje willen doen over hoe een goeie of slechte buurman Tabo Batterman wel is.

Nou vind ik het allemaal best, maar waar beide heren aan voorbij gaan is dat het die werknemers van Tabo Batterman die door meneer financieel tot aan de rand van de afgrond zijn gebracht geen ene reet interesseert of deze twee buren elkaar ja dan nee uit kunnen staan.

Tabo Batterman is niet failliet omdat ‘ie wel of niet een slechte buurman is. Tabo Batterman is failliet omdat ‘ie de mensen die het werk voor hem deden niet, te laat of te weinig betaald heeft.

Dus “heren”, als jullie zo graag willen bakkeleien over wie er in jullie straat wel of geen goeie buurman is, dan moet je maar bij elkaar aanbellen en met elkaar over straat gaan rollen. Want mij – en de mensen die nog steeds te kampen hebben met financiele problemen vanwege de praktijken van Taxibedrijf Batterman bv, TaboTax en/of Tabo Batterman – interesseert het nou werkelijk geen ene moer wat jullie over elkaar te ouwezeikstralen hebben.

Opinions are like arseholes

When I was learning to learn, and when I was being taught to debate and discuss whatever knowledge I held, there was something about opinions that made them worth something. Opinions were based on knowledge, on research, on facts and on arguments. If you had an opinion on something you were expected to be able to defend or argue that opinion and show that you had done your homework.

For instance, if I hold the opinion that “horses are irrelevant to modern Western farming”, I hold that opinion on the grounds of a bit of knowledge of history, horses, economy and farming. And with that knowledge that I have, I can argue that they are indeed irrelevant. It’s an opinion that I arrived at through learning, facts, research and thought processes.

I have noticed more and more in trying to have discussions with people that every brainfart that flits across their neurons is considered an “opinion” and that I am expected to respect that brainfart as much as I would respect an actual opinion. This is making proper discussions and arguments quite impossible, because the moment you try to find out what leads this person to hold that opinion, the only thing they can come up with “that’s just my opinion you know, that’s just how I feel”. Yes, fine, but why do you feel that way? What facts or knowledge do you have that would show that your “opinion” is actually based in reality?

I blame the education system, I really do. I blame this attitude of “every thought is valid, every opinion is valid, every brainfart that pops up to the surface of your head is to be respected”. I am sorry (no I’m not), but they are not. Unless you can “show your work”, unless you can argue your opinion and unless you can show me at least some facts, history, research or original logical thought that you based this opinion on, I’m going to treat your so-called opinion the way it deserves: like an arsehole, because it stinks.

Taxibedrijf Batterman / Brugmans Beheer / Tabotax / Tabo Batterman 0 – Chauffeurs 3

Op 28 februari 2012 is TaboTax bv failliet verklaard.

Op 13 maart 2012 volgde Brugmans Beheer, een van de bedrijven waar TaboTax gedeeltelijk in eigendom was.

En vandaag, 27 maart 2012 dan eindelijk Tabo Batterman zelf.

Deze drie faillissementen, alledrie aangespannen door chauffeurs die bij het oorspronkelijke Taxibedrijf Batterman bv (hodn Tabo Tax) in dienst waren en die nu al meer dan een jaar op hun achterstallige lonen wachten, waren alledrie gebaseerd op de uitspraak in kort geding bij de rechtbank in Groningen, die in september oordeelde dat alledrie de partijen verantwoordelijk waren voor de financiele gevolgen van het hele circus.

En een circus is wat het was; een faillissement dat uiteindelijk een bedrijfsovername bleek te zijn (Taxibedrijf Batterman bv > Tabo Tax bv), personeel dat daardoor de faillissementsuitkering terug moest betalen, onbetaalde vakantiegelden, lonen en tijd-voor-tijd uren uit die periode, gevolgd door een nieuwe periode bij Tabo Tax bv waarin de lonen onbetaald bleven en chauffeurs aan de rand van de financiele afgrond stonden (en in sommige gevallen al over de rand van die afgrond waren gegaan), en dan nu uiteindelijk  drie faillissementen op een rij.

Of de chauffeurs ooit geld gaan zien blijft de vraag; zoals het er nu uitziet moeten ze zelf maar zorgen dat ze zich redden uit die maanden van financiele wantoestanden. Taxichauffeurs verdienen al geen kapitalen en als ze dan ook nog eens een keertje maanden zonder loon zitten, dan kun je je misschien voorstellen hoe die er voor staan.

In elk geval kan Tabo Batterman nu zelf gaan meemaken wat hij zijn werknemers heeft aangedaan.  Hij was in elk geval niet bij zijn eigen faillissementszitting aanwezig en heeft tegen deze aanvraag geen verweer gevoerd. Weet hij zelf wel wat dat voor gevolgen heeft? Geen idee.  Wij in elk geval wel. En we hebben er eentje op genomen. Want als je bewust anderen de financiele afgrond inschuift – en ik kan me niet voorstellen dat hij dat per ongeluk heeft gedaan – dan verdien je het om te zien wat dat betekent en wat voor gevolgen dat heeft.

Dementie: wat is waarheid?

Ik loop binnen op de wooneenheid waar mijn vader nu woont. Hij heeft Alzheimer’s en kon niet langer thuis blijven wonen bij mijn moeder. Wanneer ik de afdeling oploop zie ik hem al; in de woonkamer waar hij met een begeleider Rummikub aan het spelen is. Ik ga naast hem zitten in de vrije stoel en hij kijkt opzij. “He joh! Waar is je moeder?”. “Die komt er zo aan, ze is nog even wat lekkers op je kamer aan het leggen”.

Hij is nog steeds goed met Rummikub. Hij ziet het allemaal nog prima liggen en hoewel hij verliest heeft dat meer te maken met de slechte stenen die hij trekt dan met zijn Alzheimer’s. We lachen, met de begeleiding en andere bewoners die ineens ook rond de tafel komen staan. Aangetrokken door de uitingen van vreugde? Ik weet het niet, maar er wordt hartelijk meegelachen en een man die ongeveer zo oud als mijn vader lijkt legt zijn hand op mijn schouder en als ik opkijk naar hem lacht hij me toe en zegt “ha meis!”. Ik lach hem ook toe, maar mijn aandacht is bij mijn vader.

Als het spelletje klaar is ruimt hij op en we lopen samen naar zijn kamer. Zodra we de woonkamer uit zijn stromen de tranen: “ik zit hier hele dagen alleen op mijn kamer en we doen nooit wat!”. “Geeft niet joh, we gaan nou lekker een eind lopen hoor”.

In de gang komen we een begeleider tegen. Mijn vaders tranen stoppen gelijk en hij is weer de joviale, zelfverzekerde man. Zodra we zijn kamer binnenlopen stromen de tranen weer: “Ik zit hier hele dagen in mijn eentje, we doen nooit wat, niemand heeft hier aandacht voor me!”. Het verdriet is intens. Hij is verwaarloosd, zit te verpieteren op zijn kamertje, er kijkt nooit iemand naar hem om. Ze roepen hem niet eens voor het eten!

Mijn moeder en ik kijken elkaar aan. Als wij er zijn, dan is dit zijn werkelijkheid: hij is eenzaam en verlaten, er kijkt niemand naar hem om, ze doen nooit spelletjes met hem, er is daar nooit, maar dan ook nooit iets te doen. Als ik hem niet net met mijn eigen ogen een spelletje Rummikub had zien spelen, dan was ik misschien verontwaardigd naar de begeleiding gegaan. Maar we weten dat het niet waar is. Het is dan wel zijn waarheid, nu, maar we weten van de begeleiding (en we zien ook met onze eigen ogen), dat er niet alleen van alles te doen is, maar dat hij er ook actief en graag aan meedoet. Hij is “chef van de lunch” (oftewel hij roept andere bewoners als het eten klaar is), hij is “chef bezemkast” (veegt de gangen) en dat doet hij allemaal vrijwillig. Die taken heeft hij op zich genomen.

Hij doet ook aan fitness (vindt hij niet zo leuk, maar hij doet het omdat hij weet dat het goed voor hem is) en heeft zich opgegeven voor biljarten en klaverjassen (of liever: hij is ervoor opgegeven omdat hij dat zo graag doet). Hij krijgt begeleiding en behalve ‘s avonds voor het slapen gaan als hij op zijn kamer zit televisie te kijken is hij eigenlijk niet alleen.

En toch. Zijn hoofd vertelt hem dat hij hele dagen helemaal alleen zit. Dat is zijn waarheid. Zijn hoofd vertelt hem dat hij in zijn wooneenheid aan zijn lot wordt overgelaten. Dat is zijn waarheid. Alles wat hij observeert en bedenkt gaat door een filter en komt er aan de andere kant uit als iets dat voor hem absolute waarheid is, maar waarvan wij weten dat het niet zo is.

Op de terugweg in de auto zit ik daar een beetje over na te denken en ineens komt een andere gedachte in me op: wat is dus waarheid? Wanneer je ziet wat Alzheimer’s doet met iemands beleving van de realiteit, dan dringt de gedachte zich op dat je eigenlijk nooit er vanuit kan gaan dat wat jij denkt dat waarheid is, dat ook daadwerkelijk is. Natuurlijk, ik kan me het bezoek aan mijn vader levendig herinneren, maar ben ik daar daadwerkelijk geweest? Is het waarheid? Zijn wij dit weekend wel bij mijn moeder wezen logeren zodat ik mijn vader kon bezoeken? Zit ik nu wel op deze bank dit te schrijven? Is het allemaal waar, of is mijn waarheid gewoon een ander soort filter?

Mijn “waarheid” kan ik nog enigzins laten bevestigen door interacties met andere mensen: mijn moeder weet dat we samen bij mijn vader op bezoek zijn geweest en heerlijk een uur hebben gewandeld. Haar waarheid en de mijne komen in dat opzicht overeen. Ook mijn teerbeminde kan bevestigen dat wij dit weekend in Rotterdam zijn geweest en daar gelogeerd hebben. Ik kan dit stukje teruglezen en zelf zien dat ik dit geschreven heb, en als er eventueel reacties op komen, dan kan ik daarin bevestiging vinden dat het inderdaad bestaat.

Maar misschien houd ik mezelf daarin ook wel voor de gek. Misschien zeggen ze dat wel helemaal niet en denk ik alleen maar dat dat zo is. Of reageren mensen helemaal niet, maar zegt mijn filter dat het wel zo is.

Waarom is mijn waarheid meer waar dan die van mijn vader? In zijn hoofd en in mijn hoofd zit een andere waarheid, maar zijn waarheid is voor hem net zo echt als de mijne voor mij. Is zijn waarheid alleen maar minder waar omdat er meer mensen zijn die mijn waarheid bevestigen?

Is waarheid dan gewoon een kwestie van “meeste stemmen gelden?”

Hij krijgt hem niet omhoog!

De afgelopen twee dagen heb ik wat berichten ontvangen van iemand die nogal wat problemen heeft om zich in begrijpelijk Nederlands uit te drukken. Spelling en grammatica zijn niet je-van-het en het kost nogal wat moeite om te ontdekken wat deze “Klaas Norden”/”Harm Post” nou precies bedoelt.

Het is wel duidelijk dat hij boos is op mij omdat ik over Taxibedrijf Batterman bv/TaboTax/Tabo Tax bv/Tabo Batterman schrijf. Hij gebruikt daarbij ook nog eens de tactiek van de persoonlijke aanval, zowel op mij als op mensen die hier reageren.

Het is ook duidelijk dat hij niet begrijpt dat:

a) dit mijn blog is, dus IK bepaal wat hier te lezen is en;

b) alles wat ik hier over Taxibedrijf Batterman bv/TaboTax/Tabo Tax bv/Tabo Batterman geschreven heb, berust op OPENBARE EN VERIFIEERBARE informatie.

Dus die meneer “Klaas Norden”/”Harm Post” mag dan wel heel boos zijn op mij en enkele commentatoren hier, en denken dat ‘ie mij beledigt door te zeggen dat hij zijn leuter niet omhoog krijgt bij het aanzien van mijn profielfoto, maar het enige wat hij hiermee bereikt is dat de hele wereld nu weet dat ‘ie hem niet omhoog krijgt.

Tabo Tax bv is failliet

Het is bijna een jaar geleden dat ik voor het eerst schreef “TaboTax is failliet”. Het lijkt vreemd dat ik deze woorden nu opnieuw schrijf. Toen betrof het Taxibedrijf Batterman bv, h.o.d.n. TaboTax. Nu betreft het de nieuwe bv Tabo Tax bv van dezelfde bestuurder.

Om 10:21 vanmorgen was het zover. De chauffeurs – als partij in deze zaak – waren in grote getale aanwezig.

Tabo Tax bv is niet meer. En nu wachten we op het vervolg. Want het verhaaltje is nog lang niet uit.

Bij Tabo Tax / Eenrumtax gaat het wel heel snel….

Eenrumtax, heel even in bezit van de bestuurder van het gefailleerde Taxibedrijf Batterman bv en het bijna gefailleerde Tabo Tax bv is alweer in bezit bij een ander.

Op 13 februari nog op Akkers 7 in Eenrum gevestigd, en na slechts enkele dagen ineens in Oldenzijl gevestigd…

Maar goed dat ik even een printscreen had gemaakt, anders zouden mensen nog denken dat ik jok:

Tabotax – Tabo Tax – Batterman

Ja, er is weer van alles aan de hand bij Tabo Tax bv, de rechtsopvolger van Taxibedrijf Batterman bv. Het heeft al in een aantal kranten gestaan.

Ik zie ook dat er weer veel gezocht wordt naar nieuws hierover. Er komt ook weer een blog van mij over de huidige situatie (die niet veel beter is dan de situatie vorig jaar), maar dat wordt pas geschreven wanneer de dagvaarding uitgebracht is.

Maar als voorproefje op mijn blog wat komen gaat wil ik wel alvast dit meegeven: hoeveel zijn het er nu?

Mijn vader woont hier niet meer

Veel mensen die mij hier en in de “echte” wereld kennen weten al dat mijn vader Alzheimer’s heeft en dat het niet goed gaat. Helaas is de verzorging die hij nu nodig heeft meer dan hem thuis gegeven kan worden en hoewel mijn moeder heroisch geprobeerd heeft om hem thuis alles te geven wat hij nodig heeft, moeten we nu toch de realiteit recht in de ogen zien.

Mijn vader zal permanent in een tehuis gaan wonen. Hij is daar gisteren heen gegaan. En dat is een droeve dag voor iedereen. Behalve, hoe raar het ook klinkt, voor mijn vader, die in het moment leeft.

Dit is niet hoe het moest eindigen. Mijn ouders hadden hun pensioen samen door moeten kunnen brengen en samen oud moeten kunnen worden. En hoewel hij naar een geweldig tehuis gaat met lieve en competente mensen, kunnen wij er geen vreugde in vinden. Misschien komt dat later, wanneer mijn vader eenmaal gesetteld is en hopelijk in die omgeving waar alles geregeld is en niets verandert weer wat op kan bloeien.

Ondertussen rouwen wij, voor wat gaat komen en voor wat had kunnen zijn. Vooral voor wat had kunnen zijn.

Was ik maar lui geweest….

Dit bericht maakt mij verdrietig.

Ik werk al meer dan 25 jaar als uitzendkracht. Ik ben nl. niet gezegend met een gezond lijf en dat is voor de meeste werknemers een grote barriere om iemand in vaste dienst te nemen. Maar dat gaf niet, ik heb binnen mijn vakgebied een alternatieve carriere in uitzendwerk opgebouwd en sta bekend als iemand die onder elke omstandigheid zonder inwerkperiode meteen productief is. Dit levert mij een hoop werk op. Ik ben dan ook vrijwel nooit zonder werk.

Het heeft ook zijn nadelen. Ik heb geen “normale” carriere opgebouwd. Omdat je altijd ergens tijdelijk bent en invalt voor een ander, zijn je groeimogelijkheden beperkt. In mijn vakgebied en op mijn niveau ben ik een topper. Die paar stappen hoger die je kunt doen wanneer je in vaste dienst bent bij een bedrijf zijn voor mij echter niet weggelegd. Ik ga namelijk altijd weer weg.

Maar, omdat dit lijf nu eenmaal is hoe het is en ik aan een chronische ziekte lijd, ben ik eens in de paar jaar er een aantal maanden tussenuit om de boel te laten herstellen. Ik ben zelfs al een keer afgekeurd geweest maar dat heb ik geweigerd en ik ben gewoon weer aan het werk gegaan toen ik beter was.

Het voelt voor mij alsof ik nu afgestraft wordt terwijl ik altijd geprobeerd heb mijn eigen inkomen te verdienen, ondanks de beperkingen die dit lijf mij oplegt.

Ik ben een harde werker en heb altijd gezocht naar de mogelijkheden om mijn eigen brood te verdienen en zo min mogelijk tot last te zijn. En af en toe vraag ik me nu af of ik niet beter lui had kunnen zijn en die WAO had moeten nemen toen ik afgekeurd werd.